Lief dagboek – November 2018

Vroeger, als ik besloot weer eens te schrijven in mijn dagboek, begon ik altijd met: ‘Lief dagboek, deze keer zal ik echt dagelijks mijn avonturen met je delen.’ Om vervolgens weer een heel kwartaal niets meer van me te laten horen. Nu hoop ik dat dat bij deze reeks anders zal verlopen. Ik dacht: ik probeer het weer eens. Een dagboek per maand. Met hoogtepunten en dieptepunten. Om voor mezelf de maand te evalueren en zodat we ons allemaal weer even goed kunnen realiseren dat we allemaal ook maar gewoon mensen zijn. 

Vorige maand was een héle drukke maand. En tja, dat is deze maand niet echt anders. Nogmaals, ik klaag niet, want dit is voor het eerst in mijn carrière dat ik me geen zorgen hoef te maken over of er wel een volgende klus komt. Maar, het blijft een uitdaging om alle ballen hoog te houden.

DE HOOGTEPUNTEN

Het absolute hoogtepunt van deze maand was mijn bezoek aan Marrakech. Het is eigenlijk een wonder dat ik ben terug gekomen, want man ik blijf het zeggen, wát een stad is dat. Dit was (pas) de tweede keer dat ik Marrakech bezocht, maar het voelde een beetje als thuiskomen. Oké nee, dat is overdreven en normaal zou ik met mijn ogen rollen als iemand anders dit tegen mij zou zeggen. Maar zonder grappen, ik kende de weg, begreep de cultuur beter en was minder snel over de zeik als er iemand uit toeristische beweegredenen met een slang op me af kwam rennen.

Voor degenen die het gemist hebben: ik was zeven dagen in Marrakech met Roos en Shani van The Two Collectors om spullen in te kopen voor onze bedrijven. Je denkt: o my goddd, zeven dagen shoppen om geld te verdienen. In realiteit is dat de hele dag onderhandelen met theatrale Marokkaanse mannen, zeulen met spullen, 1001 tapijten bekijken, de hele dag aanstaan en dat dus zeven dagen lang. Het was geweldig, het was intens, met een lach en een traan en ik kan niet wachten tot we weer een keer gaan. Want toen we dus hadden besloten om op zaterdag massages te nemen en even te ontspannen, werd ik ’s ochtends wakker met een gevoel van: IK WIL NIET ONTSPANNEN, IK WIL NOG MEER SPULLEN ZIEN. HOE VET IS HET DAT IK DIT VOOR MIJN WERK KAN DOEN?!? Met nog wat extra uitroeptekens erbij en een hartslag van boven de honderd slagen per minuut. Want dat is wat Marokko met je doet en ik kan er geen genoeg van krijgen.

DE DIEPTEPUNTEN

Ik heb het vrij snel door als ik teveel aan het werk ben. Ik merk het aan alles. Er iets aan doen om dat beter te maken is een tweede. Dat vind ik zó moeilijk. Ik wil alles doen en nee zeggen op dingen is eigenlijk geen optie. Dat doe ik dus ook bijna nooit. Deze maand merkte ik dat mijn lichaam me ook een beetje begon te vertellen van: hé Nijland, nu gaan we effe rustig doen, meid. En daar probeer ik naar te luisteren. Ik heb zelfs al op een paar dingen nee gezegd.

FAVO MOMENT VAN DE MAAND 

Mijn favo moment van deze maand, was toen we voor het eerst neerstreken op een dakterras in Marrakech rond het middaguur. We waren die nacht om half 4 opgestaan en dus redelijk kapot, maar dat maakte geen drol uit. Een vegetarische tagine, sapje erbij, klein beetje wegsukkelen na het eten met de zon op onze bol. What a time to be alive was eigenlijk onze lijfspreuk gedurende de hele trip, maar op dit moment in het bijzonder.

WAAR IK NAAR LUISTERDE

Toen ik in de taxi naar huis stapte op Schiphol na een week genoten te hebben van de Marokkaanse zon, was het dus in Nederland opeens Winter. Sky Radio had zich zelfs al ontpopt tot The Christmas Station en galmde met volle overtuiging door de boxen van de taxi. Uh hallo? Vorige maand was het nog 20 graden in Nederland. Toen ik thuis arriveerde, op de bank plofte en de kaarsjes aanstak, begon het toch te kriebelen. The Christmas Station ging aan, The Most Wonderfull Time Of The Year speelde, ik was om. Sindsdien heb ik naar niets anders meer geluisterd dan Sky Radio. 

PLANNEN VOOR DE KOMENDE MAAND

En dan is het dus gewoon alweer december. Waar is het afgelopen jaar gebleven, man? Voor je het weet ben je tachtig. Afgelopen week kregen we de sleutel van ons nieuwe kantoor. De komende tijd ga ik heel erg mijn best doen om daar het meest gezellige kantoor van de wereld van te maken. 20 december houden we er een Kerstmarkt trouwens van 17.00 tot 21.00 uur. Komen jullie proosten, kletsen en met vette korting jullie Kerstcadeaus inslaan? Lijkt me vét gezellig.

Liefs Nina


Tekst & vormgeving: Nina Nijland
Stylist, vormgever, illustrator en tevens oprichter van Mañana Mañana. Inderdaad, dat is een hele mond vol. Lang verhaal kort: maakt graag mooie dingen (in welke vorm dan ook) en is ervan overtuigd dat mensen zichzelf veel te serieus nemen.

 

No Comments

Post a Comment