Even lekker zeiken #06 – Gooi het eruit!

Het is weer tijd voor de meest eerlijke rubriek van dit platform: Even lekker zeiken. Want, wees nou eerlijk, wat is er lekkerder dan even een potje lekker zeiken? Gooi het eruit! Kun je daarna je dag weer lekker positief voortzetten! Soms zijn de dingen of dagen nu eenmaal wat minder leuk. En daar mag je best eerlijk over zijn.

Deze week wordt ‘Even lekker zeiken’ geopend door Jill Witteman. Jill is de vaste verhalenverteller van het meest positieve en roze beautymerk van Nederland, GOODIEBOX. Heeft met enige regelmaat een identiteitscrisis en droomt non-stop van witte stranden & het onderwaterleven. Nou, wees geen zeikerd en zeik lekker mee! Reageer gerust onder dit artikel als je ook even wat kwijt wilt.

ZEBRAPADEN

Voordat ik deze tirade begin, laat me even heel duidelijk zijn over het volgende: naast dat ik graag op mijn blauw gespoten stalen rammelbakkie door onze hoofdstad fiets, ben ik ook met regelmaat een voetganger. Ik heb deze kwestie dus vanuit alle mogelijke perspectieven kunnen bekijken en kan met zekerheid zeggen: zebrapaden moeten echt verboden worden. Wie heeft in godsnaam bedacht dat juist de deelnemers aan het verkeer die zonder enige moeite kunnen stoppen, op de meest onlogische plekken het recht hebben om het hele verkeer te mogen ontregelen?

Laten we even heel eerlijk zijn, voor voetgangers is zo’n zebrapad ook niet per se de uitvinding van de eeuw. We hebben er allemaal gestaan: aarzelend kijk je om je heen of je kunt gaan. Er komt een fietser aan en wanhopig probeer je oogcontact te zoeken. Niet omdat je zijn of haar telefoonnummer wilt hebben voor een gezellig koffiedate. Nee, jij weet dat deze persoon op twee wielen allesbehalve zin heeft om te stoppen en zo te voorzien in jouw oversteekbehoeften. Eindelijk vinden jullie elkaars blik, van enige liefde op het eerste gezicht is uiteraard geen sprake. Twijfel, dat is de emotie die de boventoon voert. Ga jij inderdaad je rechten opeisen? Moet de fietser dit laten gebeuren? Wie kijkt als eerste weg, legt het bijltje erbij neer en mindert vaart? Als die fietser dan toch besluit zich aan de regels te houden en op de rem te trappen, voel jij je dan als wandelaar een echte winnaar? “Zo, mooi even mijn recht tot overgang geclaimd van deze persoon die fucking veel moeite moest doen om dit hele spel met mij te spelen om vervolgens de trein te missen. Hah!” Nee, want als je dat denkt dan ben je echt een klootzak. 

Dan heb ik het nog niet eens over het dansje met automobilisten. Want in het geval dat die eikelige taxi chauffeur niet op het laatste moment op de rem trapt en z’n middelvinger naar je opsteekt, ben je echt een stuk verder van huis dan aan de overkant van de staat.  

HET SOLLICITATIEGEDRAG VAN POTENTIËLE WERKGEVERS

“Solliciteren kun je leren” zeggen ze altijd, maar potentiële werkgevers zouden ook wel op cursus mogen. Die zijn namelijk dramatisch slecht in een beetje respect tonen naar de persoon die bij hun komt voor een baan. Alsof solliciteren een soort fear factor is, waar je het de kandidaat zo intens kut mogelijk moet maken, om ze vervolgens zonder prijs op opgave van reden in een bak met water te dumpen.

Maar het aller kutste is natuurlijk wel de vacature tekst zelf. Waarom is het nog steeds een ding om teksten te verfraaien met draken van functienamen (Jr. Creative Allround Producerend Projectmanager, de échte spin in het web), de dooddoener ‘je hebt geen 9 tot 5 mentaliteit’ en de ultieme favoriet: het marktconforme salaris. Persoonlijk snap ik niet echt wat er mis is met een 9 tot 5 mentaliteit. Is het zo verkeerd om ook een sociaal leven naast je werk te willen hebben, eventueel een gezinnetje en een leuke hobby? Hoezo is overwerken tegenwoordig de norm en erger nog: een soort statusdingetje zodat we allemaal steeds kunnen zeggen hoe ontzettend druk en belangrijk we wel niet zijn. Zelf heb ik meer een 10 tot 4 mentaliteit, in die periode werk ik dan keihard zodat ik alles afheb voordat mijn brein zich uitschakelt en op ‘vrije tijd modus’ gaat. Zo lang het werk maar af is, toch? Maar als dé spin in het web is het werk nooit af, want jij bent gewoon het pispaaltje wat eigenlijk 4 functies tegelijk uitvoert, zonder enige vorm van focus want alles is even belangrijk. Enfin, voordat ik door sla: je begrijpt welke kant ik op wil.  

Dus werkgevers van Nederland, laten we gewoon afspreken om vanaf nu eerlijk te zijn. Transparantie is ongetwijfeld óók een van jullie kernwaarden. Dus: “Bij ons mag je lekker veel overwerken, houden we niet van luie klootzakken en geven we liever onszelf een goede winstuitkering dan jou een redelijk salaris. Maar we betalen wel op vrijdagmiddag je pilsje. Dus als je een beetje doortankt lijken je niet bestaande secundaire voorwaarden toch nog ergens op. Welkom!” 

MENSEN DIE HET OP VLIEGVELDEN NOG STEEDS NIET SNAPPEN

Meer dan eens vervloek ik de handbagage regels wanneer ik ga vliegen. Die vloeistoffenregel vooral. Ik werk voor een beauty bedrijf dus ja, ik heb al die liters tonic, nagellak en facewash echt nodig als ik twee dagen op een zakenreisje ga… Dit ongenoegen uit ik dan ook met regelmaat en als ik een keer wel door de douane kom met die halve liter shampoo in m’n tas dan maak ik om de hoek vaak een vreugdedansje. Ik ken de regels, ik ben het er alleen niet mee eens. 

Wat ik dan echt totaal niet snap zijn de mensen die de regels dus niet kennen en verdomme nog steeds niet weten wat je nou wel en niet mee mag nemen in je handbagage. Helemaal omdat het ooooh-ver-fucking-al wordt aangegeven in de 30 minuten durende rij voordat je tas door die scan gaat. Hoezo ben je wel twee uur van tevoren op Schiphol (want ja, we hebben het hier over de vakantieganger die naar Kos gaat, de zakenreizigers snappen het echt wel) maar moet je je wel door de security laten vertellen dat je sixpack BaCo die je ingepakt hebt voor de tijd die je moet doden totdat je mag boarden, niet mee mag. Om vervolgens je hele koffer te gaan uitpakken om je iPad ergens onderuit vandaan te vissen en die liters Axe (ugh) weg te moeten gooien. Bespaar jezelf, en mij, het verdriet en stop deze meuk gewoon in die hutkoffer die je ingecheckt hebt. Of laat het thuis. Kan ik weer stilletjes verder gaan met schelden op mijn eigen bagage.



Tekst: Jill Witteman
Is de vaste verhalenverteller van het meest positieve en roze beautymerk van Nederland, GOODIEBOX. Heeft met enige regelmaat een identiteitscrisis en droomt non-stop van witte stranden & het onderwaterleven.

No Comments

Post a Comment