Op zoek naar mijn 'perfecte' lijf: Hoofdstuk 1 - Realisatie

Ongeveer twee maanden geleden was ik op dit juiste moment onderweg naar het gemeentehuis om een nieuw paspoort aan te vragen. En bij een nieuw paspoort horen nieuwe pasfoto’s. Op de fiets stel ik mezelf de vraag hoeveel ik veranderd zal zijn in de afgelopen zes jaar. Hoe groot zal het verschil zijn tussen de Nina op het zesjaar oude pasfotootje in mijn verlopen paspoort en de Nina van vandaag? Ik neem aan dat het verschil nihil zal zijn en poseer vol goede moed voor de nieuwe pasfoto, die voor de komende tien jaar mijn identiteit zal visualiseren.

Eenmaal thuis besluit ik dan toch voor de grap om de pasfoto’s even naast elkaar te leggen. Gewoon, om te kijken of ik extra rimpels heb gekregen, te concluderen dat ik al zes jaar door het leven ga met exact hetzelfde kapsel, of misschien omdat ik stiekem heus wel weet dat die Nina van zes jaar geleden niet meer de Nina van vandaag is. En dan heb ik het niet alleen over mijn ontzettend ontwikkelde persoonlijkheid.

Dus, daar liggen ze. Naast elkaar. Op de keukentafel. Eenentwintig jarige Nina en zevenentwintig jarige Nina. Ik bekijk ze van dichtbij en constateer dat ik er in zes jaar twee extra wangen aan heb geplakt. Of nu ja: aan heb gegeten. Die wangen groeien niet vanzelf. En dat lieve mensen, valt me rauw op het dak. Want ik wist heus wel dat mijn billen tegenwoordig gehuld gaan in ondergoed dat iets groter is dan vroeger en dat mijn buik wat losser in het vel zit, maar had ik verwacht dat het verschil zo duidelijk te zien zou zijn? Dat dan weer niet.

Ik realiseer me opeens dat dit de stempel is op een vervelend gevoel dat me al een tijdje bekruipt: dat niet-lekker-in-je-vel-zitten-gevoel. Het vreemde is dat ik, naarmate ik er langer over nadenk, concludeer dat ik op die foto van zes jaar geleden ook al niet blij was met hoe ik eruit zag. Sterker nog, als ik écht eerlijk ben, vind ik mezelf al vanaf mijn zestiende ‘te dik’. En om het nog verwarrender te maken zie ik tegelijkertijd ook in dat ik niet dik ben, laat staan dat ik dat was toen ik zestien was en nog in het trotste bezit van een meisjeslijf.

Maar hoe komt dat dan? Wie of wat heeft dat zaadje in mijn hoofd gepland dat ervoor zorgt dat ik niet tevreden ben met hoe ik eruit zie, ongeacht hoeveel kilo Nina er aanwezig is op dat moment? Komt het omdat ik ongezond, niet-gebalanceerd leef? Omdat ik, onder andere door het gebruik van sociale media, mezelf dagelijks spiegel aan slanke lijven? Omdat ik nooit een sportliefhebber ben geweest? Omdat ik mezelf onder de Bourgondiërs zou categoriseren? Of omdat ik zo perfectionistisch ben dat ik gedoemd ben om altijd ontevreden te zijn? Zit het in mijn hoofd of in mijn lijf? Of misschien wel allebei?

In deze aankomende serie neem ik jullie mee in mijn persoonlijke zoektocht naar mijn ‘perfecte’ lijf. En dat perfect staat tussen aanhalingstekens omdat ik ervan overtuigd ben dat dat perfecte lijf voor iedereen verschillend is. Ik wil gaan onderzoeken wat voor mij werkt en hoe ik tevreden kan worden. Van binnen en van buiten. Maar wel op mijn eigenzinnige, luchtige en humoristische manier. Wellicht kan deze zoektocht voor jou ook iets betekenen. Ik hoop het. We verdienen het namelijk allemaal om ons fijn te voelen in ons eigen lichaam.

-

Ik schrijf deze serie artikelen vanuit mijn eigen perspectief op mijn lichaam en de situatie. Echter ben ik natuurlijk ook benieuwd naar jullie persoonlijke bevindingen. Deel deze gerust. Dat mag onder dit artikel, of als je dat liever privé doet, in een e-mail die je kunt sturen naar nina@manana-manana.nl. Het volgende artikel in deze serie komt online op vrijdag 6 juli aanstaande. -

 

Tekst & vormgeving: Nina Nijland
Stylist, vormgever, illustrator en tevens oprichter van Mañana Mañana. Inderdaad, dat is een hele mond vol. Lang verhaal kort: maakt graag mooie dingen (in welke vorm dan ook) en is ervan overtuigd dat mensen zichzelf veel te serieus nemen.

Laat een reactie achter

Alle reacties worden gecontroleerd voordat deze gepubliseerd worden