Fleur #13 - Abort mission bikinibody, ik herhaal: abort mission bikinibody

Zodra de eerste zonnestralen mijn witte lijf raken, probeer ik me te herinneren wanneer bikinibody’s ook alweer made worden. Hopelijk pas in de lente, want mijn winter bracht ik voornamelijk door met iets teveel pizza’s (wedden dat iedere Deliveroo-bezorger in Amsterdam mijn naam kent?) en iets te weinig bezoekjes aan de sportschool (nul, dus). Tegen beter weten in vis ik mijn zomerjurkjes en gezellige ananasprintbikini’s tevoorschijn, waarna het tijd is voor mijn jaarlijkse déjà vu: in plaats van dat felbegeerde perzikvelletje vertoont mijn derrière meer gelijkenissen met een rimpelige avocado. Komt dus door de Lente, jongens. Dat zit zo: die zonnestraaltjes peppen mijn humeur dusdanig op dat ik me direct voorneem me dit jaar niet alleen met XL-sarong en corrigerend badpak op het strand durf te vertonen. Op naar de sportschool dus, en hier met je kombuchasapjes-cleanse-regime. Maar dan begint het: Y. heeft zin om een terrasje te pakken, want het is lekker weer dus hup, die zon in met onze lijven. Roseetje hier, bitterballetje daar. De volgende dag, als ik nog opgeblazen van de sloten witbier van de dag ervoor iets uit mijn kast trek dat mijn love handles het minst accentueert, vraagt vriendin N. of ik zin heb in prosecco op haar balkon. Omdat ik er stellig van overtuigd ben dat we elke minuut zon in ons koude kikkerlandje moeten omarmen, zeg ik ja, ondanks dat die kipfiletjes onder diezelfde armen smeken om dat rondje sportschool. De rest van de week volgen er middagen in het park (hallo, twintig stokbroden, wit uiteraard), barbecues met speklapjes (misschien bombardeer ik dat tot mijn nieuwe koosnaampje, lekker toepasselijk) en liquid dinners op het terras.

Tot dusver dus niets nieuws onder de zon. Zo gaat het ieder jaar, net als dat ik me ieder jaar weer suf googel naar tips om mijn billen zo snel mogelijk strakker in het vel te persen. Wat wél opvallend was: in mijn queeste naar deze tips kwam ik eigenlijk vooral een heel ander soort geluid tegen. Ik scrolde namelijk langs héél véél columns, artikelen, ja hele manifesten over hoe we ons lichaam moeten omarmen en dat het helemaal oké is als je je striaebil op Instagram zet, liefst met een hashtag a la #realwoman, of #bravegirl. Begrijp me niet verkeerd: ik ben blij dat er vrouwen zijn die lekker in hun niet-zo-strakke-vel zitten, echt. Ik ben blij dat er vrouwen zijn die zonder pardon poseren zonder filters, met kipfiletjes onder hun armen, zonder Photoshop, met hangborsten. Maar… ik ben die vrouw gewoon niet. Ik wil helemaal geen statement maken als ik in badpak op de foto ga, ik zit gewoon binnen en vervloek mezelf omdat ik geen ruggengraat heb als het gaat om ijskoude witte wijntjes met vrienden in de buitenlucht. Is dat zo erg? Ik bedoel, moet ik nu sorry gaan zeggen als ik mijn body niet embrace? Als ik wél tegen beter weten in een crashdieet volg? Is het niet brave als ik er gewoon voor kies om mijn love handles níét te accentueren op een strandfoto? Of, god verhoede, als ik gewoon helemaal niet op de foto wil als ik minder dan vijf lagen kleding draag? Vanmiddag was ik aan het inpakken voor mijn enkeltje naar de zon. Mijn zomerplaylist stond op om een beetje in de stemming te komen, even overwoog ik om uit puur ironische motieven ‘Liever te dik in de kist dan een feestje gemist’ erin te zetten. Ik zag ‘badkleding’ op mijn inpaklijst staan en liep naar de kast. Links een stapeltje fleurige bikini’s, rechts twee zwarte badpakken met figuurcorrigerend middenlijfje en een push-upgedeelte. Mijn keuze viel op de badpakken. Ik weet nu al dat ik op vakantie zoveel ga drinken en vreten dat er gewoon een extra rolletje bij komt, en dat ik dat rolletje absoluut niet ga embracen. Na de vakantie doe ik gewoon weer een poging in de sportschool. Dat proces embrace ik dus lekker wel. Dapper, toch?  


 

Tekst: Fleur Willemsen
Hoi! Ik ben Fleur en ik schrijf. Voor Mañana Mañana ga ik iedere maand met de billen bloot over, jawel, het twintigersdilemma. Want is dit het nou? Krijg ik ooit een echte, vaste baan? En ben ik een alcoholist omdat ik al die zorgen maar al te graag laat verdwijnen met een paar (oké, acht) glazen wijn?  Dit was alweer de allerlaatste column van Fleur. Alle columns die ze het afgelopen jaar voor ons geschreven heeft vind je hier.

Laat een reactie achter

Alle reacties worden gecontroleerd voordat deze gepubliseerd worden