Fleur #11 - Zorgen voor je ouders, valt dat even tegen

Vind jij dat je verantwoordelijk bent voor je ouders? Deze vraag heb ik me de afgelopen jaren steeds vaker gesteld. Want ja, ik ben ook geen 18 meer, en terwijl ik langzaam aftakel richting de dertig doen mijn ouders dat inmiddels richting de zestig. En dat is best wel oud. Doodziek zijn ze niet, gelukkig, maar ouder worden ze wel. En dus komt het steeds vaker voor dat ze mij nodig hebben. Zoals mijn vader bijvoorbeeld, die de 2500 euro die hij in mijn rijbewijs gepompt heeft nu wel eens uitbetaald wil zien: of ik hem deze week naar het ziekenhuis wilde chauffeuren voor een kijkoperatie. Kleine moeite, zou je denken, maar voor ik het wist voelde ik me egoïstischer dan Kanye West toen hij zei: ‘My greatest pain in life is that I will never be able to see myself perform live.’ (Dit is echt gebeurd mensen, ik verzin dit niet.)

Want ja, ik ben al zo druk, ik heb geen zin om twee uur te rijden, ik moet een freelance klus afzeggen dus het kost me geld, ik ben nooit op tijd terug om nog iets voor mezelf te doen, en zo ging het maar door. Tot ik dit verhaal uit de doeken doe tegen vriendin S. en ze me vraagt wat ik nou het ergste vind: dat ik een halve dag van mijn leven niks voor mezelf kan doen of dat mijn vader ineens mij nodig heeft, in plaats van andersom? S. heeft gelijk. Het voelt een beetje als een nieuw tijdperk: het tijdperk waarin blijkt dat mijn ouders geen superhelden zijn. Geen orakels die altijd weten waar je lievelingsknuffel ligt, die het allerlekkerst een knisperend vers bedje kunnen opmaken, de allerlekkerste stamppot maken. Nee, je ouders bellen jou ineens voor de derde keer op om te vragen wanneer je nou ook alweer je verjaardag vierde, of jij het cadeau wil regelen voor je jarige zus en of je het hoofdgerecht wil verzorgen met het kerstdiner. En of je ze wil helpen om naar de dokter te gaan, dus.

Exit superheld dus, enter mijn onzekerheid: kan ik wel doen wat mijn ouders zo’n 25 jaar gedaan hebben? En enter het zoveelste egoïstische twintigersdilemma: wil ik het? Het is niet voor niets dat ik nooit kinderen wil: ik heb helemaal geen zin in die verantwoordelijkheid. Maar bij je ouders heb je geen keuze, en je bent een monster als je dat wel zo ziet. Want je lieve vadertje en moedertje, die hun hele leven in dienst hebben gesteld van jou, die laat je toch niet zitten? Het is natuurlijk prima om ze een keer naar het ziekenhuis te brengen, of om ze te helpen met schilderen, of om vanaf dit jaar het kerstdiner bij jou thuis te hosten, maar spoel eens tien, twintig jaar verder. Ik bedoel: natuurlijk hou ik onvoorwaardelijk van mijn ouders, maar ik voel ook behoorlijk veel liefde voor mijn drankkabinet, spontane doorzakavondjes in de kroeg en ongestoorde seks op de zondagmorgen – allemaal zaken die ik vaarwel kan zeggen mochten ze op een gegeven moment thuis verzorgd moeten worden. En ik ga toch niet die bitch zijn die haar ouders wegstopt in een verzorgingstehuis? Als ik ‘s avonds na het belletje van mijn vader in bed kruip, pak ik mijn laptop er nog even bij.  Een half uurtje ouderproblemen googelen verder kan ik weer lachen. Want wist je dat ‘ergeren aan je moeder’, ‘omgaan met claimend gedrag’ en ‘ik wil geen mantelzorger zijn’ hartstikke populaire zoektermen zijn? Ben ik gelukkig toch niet dat enige monstertje.

Volgende keer schrijft Fleur over sexy time binnen een lange relatie. ‘Hoera, hij wil me masseren! Maar na twee minuten op mijn muurvaste schouders timmeren voel ik dat handje alweer afglijden richting bilgebied. God, moet dat nu? Ik wil gewoon even losgemaakt worden, een volle nacht slaap pakken en trouwens, ik moet mijn tanden nog poetsen. Intussen probeer ik me te herinneren wanneer ik voor het laatst mijn scheermesje ter hand heb genomen.’  

 


 

Tekst: Fleur Willemsen
Hoi! Ik ben Fleur en ik schrijf. Voor Mañana Mañana ga ik iedere maand met de billen bloot over, jawel, het twintigersdilemma. Want is dit het nou? Krijg ik ooit een echte, vaste baan? En ben ik een alcoholist omdat ik al die zorgen maar al te graag laat verdwijnen met een paar (oké, acht) glazen wijn?

Laat een reactie achter

Alle reacties worden gecontroleerd voordat deze gepubliseerd worden