Fleur #10 - Hier met je Valentijnscadeaus

Vind ik het één grote, neppe commerciële bende? Jep. Denk ik dat het onzin is om elkaar slechts op één dag per jaar de liefde te verklaren? Tuurlijk. Roep ik het allerhardst dat ik er heus niets aan ga doen omdat er weinig minder sexy is dan opgelegde romantiek? Uiteraard. Maar als je me vraagt of ik blij ben na een 14 februari zonder kaart, bloemen of champagne van mijn geliefde… Nou, nee. Dat doet me dan weer iets teveel denken aan al mijn vrijgezelle Valentijnsmomenten. Die verliepen ongeveer als volgt: met veel gevoel voor drama sleepte ik mezelf, onderwijl elke man die ik tegenkwam hartgrondig vervloekend, in mijn joggingbroek naar de Albert Heijn om aldaar een fles witte wijn, bak Ben & Jerry’s en een bouquetreeksromannetje in de bonus aan te schaffen. Daarna refreshte ik urenlang TMZ zodat ik kon lezen dat het Brangelina ook niet altijd voor de wind gaat, en dat zelfs de mannen van Beyoncé en Doutzen Kroes vreemdgaan. Als kers op de taart begaf ik me gehuld in mijn dekbed naar de brievenbus om te kijken of er dan echt niet een miezerig kaartje op de deurmat lag (was nooit zo, wel regelmatig een belastingaanslag of betalingsherinnering van bol.com voor de dvd-box van Bridget Jones). En dus wil ik, hoezeer ik ook beweer dat alle roze ballonnen en herhalingen van Valentine’s Day op tv me niks doen, dus toch dat Y. over de brug komt op de 14e. Dat levert elk jaar dezelfde struggle op: een paar weken van tevoren komt De Grote Vraag er op behoedzame toon uit bij Y.: ‘Schat? We doen dit jaar niks aan Valentijnsdag, toch?’ Eigenlijk is dat al het moment dat ik chagrijnig al mijn vriendinnen wil gaan appen met een lang relaas over waarom romantiek toch zo nodig moet verdwijnen als je een vent langer dan een jaar bij je weet te houden, en dat het his loss is dat ik dan geen sexy vuurrood kanten setje voor hem aantrek, maar dan bedenk ik me dat ik Valentijnsdag stom moet vinden en dus zeg ik knarsetandend nee. Vergelijk het met de kerstspecial van All you need is love: ja, natuurlijk lach ik al die mensen uit en begrijp ik niet waarom je niet gewoon spaart voor een ticket naar Australië om je bloedeigen kind voor het eerst te zien. En ja, ook ik sterf van plaatsvervangende gêne bij iedere loeivalse liefdesserenade. Maar elk jaar op 24 december betrap ik mezelf er toch weer op dat ik uit het raam sta te gluren om te kijken of Robert ten Brink niet met zijn liefdesbus de hoek om komt gecrosst, onderwijl ‘Niemand mag met Kerst alleen zijn!’ schallend. Dus, mannen, hier alvast een advies voor volgend jaar: koop gewoon dat bloemetje, voor mijn part bij de Albert Heijn. Vertel ons nog een keer waarom je ons zo sexy vindt. Neem ons mee uit eten. Vinden we leuk. Dat weet Y. inmiddels ook wel, dus lief: dankjewel voor de bloemen. Maakt het goed dat je ‘s avonds moest werken en ik me met een vriendin en fles wijn naar Fifty Shades begaf. Net zoals op mijn vrijgezelle Valentijnsdagen, eigenlijk. Maar dan wel met een mooie bos rozen bij thuiskomst. - Volgende keer schrijft Fleur over een van de mindere kanten van het volwassen leven: zorgen voor je ouders. ‘Natuurlijk hou ik onvoorwaardelijk van mijn moeder, maar ik voel ook behoorlijk veel liefde voor mijn drankkabinet, spontane doorzakavondjes in de kroeg en ongestoorde seks op de zondagmorgen - allemaal zaken die ik vaarwel kan zeggen mocht ze op een gegeven moment thuis verzorgd moeten worden.’  

Laat een reactie achter

Alle reacties worden gecontroleerd voordat deze gepubliseerd worden