Fleur #08 - Hoe overleef ik de kerstdagen?

Het is bijna kerst! Zodra ik het zoete gerinkel van de belletjes uit Mariah Careys All I Want for Christmas is You hoor, maakt mijn hart duizend sprongetjes. Ik bezit niet één kersttrui, maar een hele collectie, mijn boom staat al voor Sint zijn Pakjesboot een slinger heeft gegeven en ik bezit een kerstdorp waar menig Intratuin jaloers op zou zijn. Ja, dit is the most wonderful time of the year, maar ik heb één heel groot probleem: de donkere dagen voor kerst worden gevolgd door, nou ja, kerst zelf dus. En laat ik dat nou net the most horrible time of the year vinden.

Echt, hoe mooi de reuzenboom vol gouden ballen van mijn moeder ook is, en hoe lekker de gevulde kalkoen waar ze drie weken mee bezig is geweest, er bestaat geen wijnvoorraad groot genoeg om me door de daadwerkelijke kerstdagen zelf heen te zuipen. Afzeggen is geen optie, tenzij ik er oké mee ben dat ik uit het testament wordt geschrapt. Volgens mij zijn er drie grote problemen die de kerstdagen onmogelijk door te komen maken. Eén: je bent met je familie. Die kies je nu eenmaal niet zelf uit, en de aanhang al helemaal niet, dus daar zit nog wel eens een Grinch of Scrooge tussen. Twee: je bent de hele dag met z’n allen, want het is knus om al om 10.00 uur aan te schuiven voor het kerstontbijt, daarna een marathon mens-erger-je-niet (oh, the irony) te spelen en dan tot diep na middernacht te blijven tafelen.

In die tientallen uren die je samen doorbrengt is er gewoon duizend procent kans op botsingen. Met probleem drie belanden we aan bij die vervloekte gezelligheid: iedereen wil het per se gezellig houden, dus de sfeer moet te allen tijde, hoe krampachtig de pogingen ook zijn, goed blijven. Oók als je vader opmerkt dat je wel een beetje begint te lijken op die varkensrollade op het menu, ha-ha, terwijl jij je speciaal voor kerst in een jurk van 300 euro hebt gehesen omdat de verkoopster zei dat-ie zo lekker afkleedde. Of erger nog: een ietwat racistische zwager die het nodig vindt om zijn mening over Zwarte Piet, het vluchtelingenprobleem of ‘alle moslims zijn terroristen’ er vlak voor het hoofdgerecht in te gooien. Ik kan het dan weer niet laten om erop in te gaan, hoor mijn zus op links zuchten, mijn moeder op rechts een vredesoffensief inzetten, maar dan is dat hele kerstkwaad alweer geschied.

Nog voor het dessert op tafel staat ben of ik, of het racistische familielid al stampend van tafel vertrokken, waarna mijn moeder natuurlijk begint te huilen en iedereen boos is dat IK de kerst heb verpest. Hoe ik het dit jaar ga overleven? Ik heb een tripje New York geboekt, alleen met Y. Gewapend met een lijst kerstmarkten, kerstcocktailadresjes en kaartjes voor De Notenkraker probeer ik zoveel positieve kerstenergie op te zuigen dat ik de dagen erna wel doorkom. We vliegen terug op de 24ste, net op tijd voor de familieverplichtingen. Maar stiekem hoop ik dat er zo’n beruchte sneeuwstorm opsteekt en we helaas, helaas vast komen te zitten op JFK. Sorry, familie.  


 

Tekst: Fleur Willemsen
Hoi! Ik ben Fleur en ik schrijf. Voor Mañana Mañana ga ik iedere maand met de billen bloot over, jawel, het twintigersdillema. Want is dit het nou? Krijg ik ooit een echte, vaste baan? En ben ik een alcoholist omdat ik al die zorgen maar al te graag laat verdwijnen met een paar (oké, acht) glazen wijn?  Heb jij ideeën voor Mañana Mañana of zijn er onderwerpen die je graag terug zou willen zien? Laat het ons hieronder weten!

Laat een reactie achter

Alle reacties worden gecontroleerd voordat deze gepubliseerd worden