Fleur #07 - Het leed dat je torenhoge studieschuld terugbetalen heet

Het is dinsdagavond, 31 oktober 2017, 19.03 uur en het is daar. Het Bericht. Het dient zich niet aan in de vorm van een blauwe envelop of iets anders misselijkmakends, maar gewoon, heel simpel, in de inbox van mijn Gmail, tussen een nieuwsbrief van de Efteling en een uitnodiging voor de housewarming van een collega. Maar het staat er luid en duidelijk. Afzender: Dienst Uitvoering Onderwijs, onderwerp: Maandbedrag berekend. Ik weet wel dat titels van mailtjes niet luid kunnen zijn, maar deze is het wel, alsof het een Brulbrief uit Harry Potter is (Youtube maar, het is echt doodeng). ‘Bij deze het bericht over uw studieschuld in 2018.’ Dat de tijden van feest op de 24ste en talloze door de staat gesponsorde biertjes tijdens de ma-, di-, wo-, do-, vrij-, za- en zo-mibo voorbij zijn, besefte ik me heus wel toen ik mijn diploma ondertekende. En dat die studieschuld ooit terugbetaald moest worden, ach, dat was bijzaak.

Maar ooit, dat is dus nu. Ik weet heus wel dat het bij het volwassen leven hoort om dit soort dingen gewoon te regelen, maar eerlijk is eerlijk: ik vind het helemaal niet leuk dat het speelkwartiertje voorbij is. Vroeger dacht ik dat volwassen zijn betekende dat je a la The Sound of Music met een gezellige overgooier door het gras huppelde terwijl je wat bramen plukte die thuis als bij toverslag veranderden in een overheerlijk diner. En dat als je lief voor ze was, de vogeltjes het huishouden voor je deden, net als bij Assepoester.

Goed, dat Y. uiteindelijk niet op een wit paard arriveerde en ach, dat de koning niet zijn vader was: soit. Maar verder heb ik helemaal geen zin om toe te geven dat mijn balletjes maar door één persoon in de lucht kunnen worden gehouden, en dat dat ondergetekende is. Een paradox, want tegelijkertijd zie ik mezelf wel graag als volwassen vrouw met dito leven. Dat betekent dat ik elke ochtend mijn bed opmaak (wat zeker drie keer per week lukt), dat ik vind dat een schaaltje bitterballen geen avondeten is (behalve op vrijdag) én dat ik vind dat ik mijn rekeningen moet betalen. Op tijd. Allemaal. Maar op de een of andere manier kan ik niet aan mezelf toegeven dat ik echt zo’n enorm bedrag van de overheid heb geleend, en dat lenen betekent dat ik dat ALLEMAAL moet terugbetalen. En dus zweeft op dinsdag 31 oktober mijn muis zo’n tweeënhalf uur boven ‘Uitstel betaling aanvragen’.

Maar dan klap ik mijn laptop dicht. Met een theatrale zucht schrijf ik de betalingstermijnen in mijn agenda. Het innerlijke kind in me jammert zachtjes. Dan kom ik op een lumineus idee, wellicht ingegeven door de halve fles wijn die ik om mijn studieschuldverdriet te verdrinken inmiddels achter de kiezen heb. Voor de dag van de eerste automatische incasso schrijf ik: ‘Naar de Efteling’. En op de dag erna: ‘The Sound of Music kijken.’ Zo. Mij pak je niet, DUO.


 

Tekst: Fleur Willemsen
Hoi! Ik ben Fleur en ik schrijf. Voor Mañana Mañana ga ik iedere maand met de billen bloot over, jawel, het twintigersdillema. Want is dit het nou? Krijg ik ooit een echte, vaste baan? En ben ik een alcoholist omdat ik al die zorgen maar al te graag laat verdwijnen met een paar (oké, acht) glazen wijn?

Laat een reactie achter

Alle reacties worden gecontroleerd voordat deze gepubliseerd worden