Even lekker zeiken #04 - Gooi het eruit!

Het is weer tijd voor de meest eerlijke rubriek van dit platform: Even lekker zeiken. Want, wees nou eerlijk, wat is er lekkerder dan even een potje lekker zeiken? Gooi het eruit! Kun je daarna je dag weer lekker positief voortzetten! Soms zijn de dingen of dagen nu eenmaal wat minder leuk. En daar mag je best eerlijk over zijn. Deze week wordt ‘Even lekker zeiken’ geopend door Denise Haasbroek, onze kersverse, aller eerste Mañana Mañana stagiaire in de geschiedenis. Applausje voor Denise! Wees geen zeikerd en zeik lekker mee! Reageer gerust onder dit artikel als je ook even wat kwijt wilt.

 

SNACK FRUSTRATIES

Je kent toch het gezegde "als warme broodjes over te toonbank?". Nou, bij mij zijn het niet de broodjes maar de kilo's die, zo hup over de toonbank, linea recta op mijn lichaam belanden. Vreselijk. Maar ja, eten. Ik leef ervoor. Maar zelfs over eten valt er wat te zeiken. Neem bijvoorbeeld het onderwerp saus. Vertel mij alsjeblieft wáárom de allerlekkerste saus op aarde, namelijk die van de HEMA hotdog, altijd helemaal onderaan in het broodje zit en niet al bij de eerste hap? Kom op hoor, HEMA. Ga hier iets op verzinnen. Om nog even verder te gaan over al dat ongezonde (vr)eten: een puntzak patat. Wie heeft dat bedacht? Lekker hoor, dat dan weer wel. Maar de saus vliegt je letterlijk om de oren. Wanneer je op de helft van je zak bent zitten namelijk heel je klauwen onder de saus. En nee, die kleine verdomde gekleurde vorkjes die je erbij krijgt helpen ook écht niet. Of wat dacht je van bestellingen die altijd fout gaan... Zeg, medewerker van de snackbar waar ik gretig geregeld mijn salaris naartoe kom brengen, vertel mij eens eerlijk: hoe moeilijk is het om het bonnetje af te werken? Waarom zit er bij mijn Mexicano geen pindasaus? Woedend kan ik daar om worden. Maar wat misschien wel nóg irritanter is, is dat ik het te ongemakkelijk vind om er wat van te zeggen en ik dus niet voor mezelf (en de Mexicano) durf op te komen.

 

DE 'INEENS-IS-IEDEREEN-ZWANGER' FASE

Oké, laat ik maar meteen met de deur in huis vallen. Ik ga ervan uit dat iedereen het denkt, maar niemand het zegt. Nou, hier komt ie: zullen we het even hebben over het feit dat echt iedereen, maar dan ook iedereen, ineens zwanger is? Open je Facebook: is het eerste bericht dat je ziet, geplaatst door ‘vriend 724’, het geweldige nieuws dat de twee tortelduifjes in verwachting zijn. Dus schakel je over naar Instagram in de hoop al het babynieuws te ontlopen, maar blijkt het dat we op dat sociale medium ook nog lang niet zijn uitgepraat over ons aankomende kroost. Wauw. Heel Nederland gaat lekker, zeg! Zelf ben ik er echt van overtuigd dat iedereen wel even met zijn ogen rolt, als er weer een bekende Instagrammer een extreem geposeerd kiekje deelt van de aankondiging. Weer een famous baby die binnenkort de wijde wereld betreedt. Nou, ik drink liever nog even een wijntje. Proost op jullie poepluierleven, jongens. Ik doe deze keer even niet mee aan de #instahype.

 

HOPEN OP NIKS 

Valse hoop, ook zo iets. Kan er een boek over schrijven. Neem als voorbeeld het vieren van je verjaardag. Altijd schreeuw ik weer van de daken dat ik mijn verjaardag niet vier. En dan zeg ik ook nog eens met mijn domme kop 'dat ik dit jaar echt geen cadeau hoef'. Maar dan vervolgens wel janken in een hoekje omdat ik niks hebt gekregen. Of nog erger: dat niemand is komen opdagen als verrassing, terwijl ik hier stiekem wel een beetje op gehoopt had. Brullen. Maar hé, van mij krijgen jullie wél een verjaardagskaart hoor of een, met veel zorg uitgezocht, cadeau. Ik zal me er wel bij neerleggen dat ik het dit jaar weer moet doen met zo'n achterlijke Facebook-felicitatie. Ja, en dan hebben we nog de tijden dat je er echt even helemaal doorheen zit. Dan mag je toch wel verdomme even verwachten dat er iemand (van al die 724 vrienden van Facebook) voor je klaarstaat met een bak ijs, een gigantische reep chocolade en een lijstje met goede films. Of dat je vent gewoon even lekker voor je kookt. Maar hé, zelfs dat is vaak te mooi om waar te zijn. We leven immers niet in een romantische film. Maar weet je wat: mij pakken jullie niet. Ik blijf net zo lang lieve kaartjes sturen totdat ik er ooit eentje terug krijg. En nu jullie! Gooi al die negativiteit van je af en zeik lekker mee. Plaats jouw gezeik in een reactie hieronder!  

 


 

Tekst: Denise Haasbroek
Droomt van een eigen onderneming, schrijft graag to-do-lijstjes om er vervolgens helemaal niets mee te doen. Is sociaal, enthousiast en heeft een grote liefde voor chocolade. En voor katten. En patat. 

Laat een reactie achter

Alle reacties worden gecontroleerd voordat deze gepubliseerd worden