Even lekker zeiken #02 - Gooi het eruit!

Een nieuwe rubriek is geboren: Even lekker zeiken. Want, wees nou eerlijk, wat is er lekkerder dan even een potje lekker zeiken? Gooi het eruit! Kun je daarna je dag weer lekker positief voortzetten! Soms zijn de dingen of dagen nu eenmaal wat minder leuk. En daar mag je best eerlijk over zijn.  Deze week wordt ‘Even lekker zeiken’ geopend door Lis Tuhusula. Wees geen zeikerd en zeik lekker mee! Reageer gerust onder dit artikel als je ook even wat kwijt wilt.

 

KUTSCOOTERS!

Ik beschouw mezelf als een behoorlijk sociaal en empatisch mens. Ik ben juf op een middelbare school en als ik zie dat een leerling een hele pauze alleen staat moet ik mijn tranen al wegknipperen. ‘Nee’ komt niet voor in mijn woordenboek en ik ga alle conflicten ten alle tijden uit de weg. Nu ben ik sinds kort de eigenaresse van een scooter. Een stuk goedkoper dan mijn auto, maar sneller dan mijn fiets. Zo’n semi-retro (het budget liet geen Vespa toe) snor-apparaat zonder helm, blijft je haar nog goed zitten ook. Bovendien bespaar ik mezelf het geweld van de Amsterdamse autoweg en kan ik dus rustig toeren op het fietspad, helemaal top! Er is helaas een groot nadeel: Fietsers haten mij nu. Ze kijken al chagrijnig om als ze me aan horen komen. Als twee mensen gezellig naast elkaar fietsen zie ik ze diep zuchten en hun ogen rollen als ze voor me moeten wijken. Ook als ik al zo’n 5 minuten rustig achter blijf rijden tot ik een kans zie langs ze te gaan zonder ze te storen. Het voelt eigenlijk alsof ik enkel afkeurende blikken krijg van voetgangers en fietsers. En dan ben ik dus niet zo’n agressief typ dat honderd meter van te voren al begint te toeteren, sterker nog, ik durf die toeter niet eens meer te gebruiken. Als ik die zichtbaar geïrriteerde fietsers  dan voorbij ga probeer ik nog een verontschuldigende blik te werpen ook. Toen ik pas voor het eerst door de sneeuw reed op mijn scoot wilde een vader met twee kinderen het fietspad oversteken, en nee, dat was niet op een zebrapad. Door de gladheid durfde ik niet te remmen op het laatste moment, kreeg ik dus gewoon een middelvinger. JONGENS IK MAG GEWOON OP DAT FIETSPAD RIJDEN, HOOR! En dat ik ’s ochtends dus een tikkeltje sneller op werk ben, of minder lang door de regen hoef dan jullie, betekent niet dat jullie me massaal hoeven te haten!  

 

ZEIK EENS LEKKER VAN JE AF, MAN

Ik kan mensen die dus al-tijd positief zijn niet handelen. Ik hoor je denken: hoe kun je hier nu over zeiken? Maar ik doe het toch. Wanneer ze door weer, wind, storm, bliksem en onweer naar werk zijn gefietst, waar de verwarming niet blijkt te werken, de koffiemachine stuk is en ze dan toch nog een: “Goedemooooooorgen collega’s, hebben we er weer zin in???” eruit kunnen krijgen. Of de Belastingdienst meldt je dat je twee jaar zorgtoeslag a 1900 piek moet terug betalen terwijl jij net je roodstand hebt weggewerkt hebt en zo’n positivo zegt dan: “Gelukkig ben je van die eerste schuld af, kun je meteen beginnen met terugbetalen!”. HOE? MAAR ECHT? Het bestaat niet dat je alles AL-TIJD van de zonnige kant bekijkt. Accepteer dat dingen soms gewoon helemaal kut zijn. Zeik ook eens lekker van je af! Het lucht zo lekker op!  

 

IK WIL GEWOON (WEER) WAT ANDERS

Ik wilde al sinds ik kan lopen juf worden, en zo geschiedde. Inmiddels sta ik zo’n 8 jaar voor de klas. Er is al heel wat de revue gepasseerd; dorpse scholen, multiculturele scholen, speciaal onderwijs en plekken waar jongens na de bel weer terug naar hun cel gaan. Inmiddels ben ik gesetteld: Lekker werken in eigen stad, met de doelgroep die ik altijd ambieerde, appartementje gekocht in Bos en Lommer, leuke vent aan de haak; alles eindelijk op een rijtje. En dan….. slaat de twijfel toe. Is dit het nu? Het pensioen is nog 50 jaar van nu, dat is veel te lang. Alles op een rijtje hebben begint nu al te vervelen. Waarom willen we toch altijd meer? Het lijkt iets van onze generatie te zijn. Onze ouders gingen bijna allemaal rond hun twintigste werken en hebben dat volgehouden tot hun pensioen, waarom kunnen wij dat niet gewoon? Allicht heeft het iets te maken met de debiele hoeveelheid keuzes die wij tegenwoordig hebben. Vroeger werd je dus gewoon bakker, leerkracht of huismoeder. Onze ouders dachten vast niet na over functies als Salesmanager Institutional Bussiness Development of Senior Chief Executive Communications Officer. Het wordt steeds gekker allemaal. En dus vond ik mijzelf (en mijn twijfels) een paar weken geleden op de website van LOI, binnen een half uur had ik drie gratis proefpakketten in mijn inbox. Blijkbaar ben ik tegenwoordig geïnteresseerd in de wereld van de begrafenisondernemer. Really? Ik heb ook op ‘Kantoor’ gezocht, omdat het me zo gezellig lijkt om te roddelen bij het koffiezetapparaat en een bureau met fotolijstjes erop te hebben. Neemt iemand mij nog serieus? Nee, ik ook niet. Het is niet alleen maar negatief, meer willen weten en kunnen is op zich heel positief. Maar het zou zo lekker zijn om gewoon eens tevreden te zijn met wat ik heb. Tot het pensioen voor de klas is toch best prima. Wel prettig al die vakanties. Ik weet dan ook zo lekker waar ik aan toe ben. De rest van mijn leven. Nog. Vijftig. Jaar. Never mind. Ik ga op zoek naar die carriereswitch.

En nu jullie! Gooi al die negativiteit van je af en zeik lekker mee, als je daar behoefte aan hebt natuurlijk.  

 


 

Tekst: Lis Tuhusula
Juf op een MBO-school in Amsterdam, zo één die altijd het beste kan opschieten met de boefjes van de klas. Daarnaast draait ieder dagdeel om het gerecht wat daarbij gegeten of gekookt kan worden. Molukker in hart en nieren, die een walgelijke obsessie heeft met de Kardashian-familie.

Vormgeving: Nina Nijland
Stylist, vormgever, illustrator en tevens oprichter van Mañana Mañana. Inderdaad, dat is een hele bek vol. Lang verhaal kort: maakt graag mooie dingen (in welke vorm dan ook) en is ervan overtuigd dat mensen zichzelf veel te serieus nemen.

Laat een reactie achter

Alle reacties worden gecontroleerd voordat deze gepubliseerd worden