Fleur #6 - Van kittig korsetje naar katoenen onderbroek

Neuriënd sta ik de was op te hangen. De zwarte, wat betekent dat zo ongeveer al mijn ondergoed in één keer gewassen wordt. Op zich niet erg - zwart is mooi, chique, ja sexy zelfs - maar wel een beetje saai. Het lijkt allemaal zo op elkaar. Vooral, besef ik me als ik na een kwartier weifelend naar het rek sta te staren, als je ondergoedcollectie eigenlijk uit 38 identieke katoenen Hema-onderbroekjes bestaat. Zo’n berg degelijkheid steekt eigenlijk behoorlijk schril af bij de pakjes die ik de afgelopen (toegegeven, meestal vrijgezelle) jaren de revue heb laten passeren. De leren SM-pakjes van Christine le Duc liet ik altijd al links liggen, maar van een jarretelletje of mooi korsetje was ik nooit vies geweest. En dat in alle kleuren van de regenboog: wit of lichtroze kant voor de onschuldige meisjes-act, felrood als ik op de wat meer onzedelijke toer wilde en moest het stijlvol, dan koos ik voor bordeaux, dennengroen of nachtblauw. Zelfs toen ik echt geen geld had om scharrel X. elke week met een nieuw setje te verleiden, deed ik mijn best. Arm maakt immers innovatief, ontdekten huisgenoten N., L., B. en ik in de wilde hoogtijdagen van onze studententijd. Dat zat zo: L. bezat een prachtig, rood kanten korset. (In retroperspectief was het waarschijnlijk een goedkoop Hunkemöller-niemendalletje, maar in de tijden van een week leven op een pakje noedelsoep en Mooi Kaap was het ding onze heilige graal.) Het ding bezat een aantal magische krachten, waarvan mannen het hoofd op hol brengen, afslanken en flink push-uppen er slechts enkele waren. De echte superpower van Het Korset was namelijk dit: ondanks dat we allevier een behoorlijk ander lichaam en verschillende cupmaten hadden, paste hij ons allemaal als gegoten. The Sisterhood of the Traveling Pants, zeg maar, maar dan 18+. Tegenwoordig schaffen we onze eigen lingerie aan. Maar hoewel ik me nu best een La Perla of Agent Provocateur zou kunnen veroorloven, hijs ik me negen van de tien keer toch liever in een gemakkelijk zittend Hema-exemplaar. Erger nog: als ik de deur niet uit hoef, blijf ik het liefst de hele dag hangen in mijn sportbh (quelle horreur, ik weet het, ik weet het). Daar voel ik me zelf al niet bepaald begeerlijk, laat staan dat ik Y. er het hoofd op hol mee breng. Waarom lig ik dan niet toch wat regelmatiger in een sexy kanten body op Y.  te wachten? Heel simpel: omdat ik mijn eigen body niet zo sexy vind. Dat was in de wittebroodsweken met Y. ook niet per se zo, maar in die beginfase zit je op een roze wolk. Je doet er alles aan om zo appetijtelijk mogelijk te zijn voor je verovering en daar hoort een sexy stoeipakje gewoon bij. Nu we al honderd keer met een kater en dito hoofd naast elkaar wakker zijn geworden, voel ik me toch een beetje belachelijk als ik de volgende dag ineens wel doe alsof ik Doutzen op de Victoria’s Secret-catwalk ben. Schrale troost: verleidelijke lingerie is niet aan iedereen besteed, bleek toen het eens N.’s korsetbeurt was. Na een middagje wijn drinken op ons balkon zou N.’s kersverse vriendje J. langskomen. N. had haar outfit al aan onder haar badjas en besloot J. vast een spannend berichtje te sturen om hem een beetje op te warmen. ‘Zo, mijn korset is al aangesnoerd.‘ Vol spanning wachtten we zijn reactie af. Het is toch te leuk als je nieuwe vriendin appt dat ze in een sexy setje thuis op je zit te wachten? Toen piepte haar telefoon. ‘Ik zit bij de snackbar om de hoek, wil je ook wat?’ Misschien moet ik die J. maar eens bellen.  
  Tekst: Fleur Willemsen Hoi! Ik ben Fleur en ik schrijf. Voor Mañana Mañana ga ik iedere maand met de billen bloot over, jawel, het twintigersdillema. Want is dit het nou? Krijg ik ooit een echte, vaste baan? En ben ik een alcoholist omdat ik al die zorgen maar al te graag laat verdwijnen met een paar (oké, acht) glazen wijn?  Heb jij ideeën voor Mañana Mañana of zijn er onderwerpen die je graag terug zou willen zien? Laat het ons hieronder weten!