Fleur #04: Zeg eens eerlijk, waar ben je zo druk mee?

Er zijn grofweg twee manieren waarop ik reageer op de vraag hoe het met me gaat. Een: huilen en zeggen dat ik het allemaal ook niet meer weet (ongeveer één week per maand). Twee: ik zeg ‘prima, druk druk druk, hè’, waarna mijn gesprekspartner goedkeurend knikt. Druk zijn betekent immers dat je succes hebt. Dat was al zo toen ik nog studeerde en vooral druk was met googelen naar hoeveel stufi ik nog kon bijlenen. Om me heen leek het wel of iedereen al een job offer, bestuursjaar bij het corps of toch in ieder geval een droomstage in het buitenland te pakken had, terwijl ik thuis op een uitgerangeerde Dell gratis stukjes tikte voor een studentenblad. Maar vroeg iemand hoe het ging? No way dat ik eerlijk zei dat ik die ochtend een nespressocupje probeerde te hergebruiken terwijl ik naar mijn telefoon staarde in de hoop dat die op miraculeuze wijze overging en me vanuit het niets een baan bij Vogue of de New York Times werd aangeboden. Nu, vijf jaar later, voel ik me stiekem nog best vaak die studente van begin twintig. Tuurlijk, ik heb nu een prima leventje als freelancer, maar ik wacht nog steeds op dat belletje. En volgens mij ben ik daarin niet bepaald de enige. Want waar zijn we nou eigenlijk zo druk mee bezig? Zeg eens eerlijk: hoeveel twintigers ken jij die daadwerkelijk kunnen leven van hun vlogs, blogs of fancy interieuraccounts op Instagram? Precies. Dikke kans dat zij, net als ik soms, vooral druk zijn met het refreshen van hun bankrekening om te kijken of hun oma weer een keertje vijftig euro heeft overgemaakt. Is dat erg? Ja. Blijkbaar durven we niet gewoon eerlijk te zeggen dat het even wat minder lekker gaat. Dat we na dertien sollicitatierondes alsnog die geweldige baan aan onze neus voorbij zagen gaan, en dat we daar best een flink potje om willen brullen. Dat we nu onze vader niet meer durven te bellen of hij toch alsjeblieft nog een keer de huur wil overmaken, ook al ben je 26 en zou je gewoon genoegen moeten nemen met een normale, dan maar wat minder social media-fähige baan. Of dat we het wel degelijk hartstikke druk hebben, maar dan met barista zijn bij een hippe koffiezaak waar al die in jouw ogen wel succesvolle freelancers aan hun lattes nippen. Dat we dat doen zodat we daarnaast een Instagramaccount met kattenplaatjes in de lucht kunnen houden, waarop we doen alsof we het nu juist daar zo druk mee hebben. Als ik heel eerlijk ben, doe ik er natuurlijk net zo hard aan mee. Ik stel mezelf altijd voor als freelance stukjesschrijver met als grootste opdrachtgever: de krant. Dat is waar, maar wat ik er niet bij vertel, is dat ik twee dagen per week een behoorlijk doorsnee kantoorbaantje heb waar ik me meer secretaresse dan volwassen vrouw met dito baan voel. Of dat ik regelmatig commerciële klussen aanneem, puur voor het geld. Maar dat is niet het verhaal waar je de show mee steelt tijdens een netwerkborrel of verjaardagsfeestje. Misschien moeten we eens ophouden met elke dag die dik-voor-mekaarshow voor elkaar opvoeren. Ik begin, door hier, nu, in dit stuk eerlijk te zeggen: ik vind mijn werk niet altijd leuk. Negen van de tien dagen zit ik op een grijs kantoor in plaats van in de Coffee Company. Ik denk er vaak over nee te zeggen tegen stomme klussen maar dat doe ik nooit, omdat ik wel geld wil verdienen. Ik heb het niet altijd druk en al helemaal niet met mooie, gesponsorde reisjes naar Ibiza. En ik vind 4 euro voor een latte nog steeds heel erg veel geld. Zo. Nu jullie.  
  Tekst: Fleur Willemsen Hoi! Ik ben Fleur en ik schrijf. Voor Mañana Mañana ga ik iedere maand met de billen bloot over, jawel, het twintigersdillema. Want is dit het nou? Krijg ik ooit een echte, vaste baan? En ben ik een alcoholist omdat ik al die zorgen maar al te graag laat verdwijnen met een paar (oké, acht) glazen wijn?  Heb jij ideeën voor Mañana Mañana of zijn er onderwerpen die je graag terug zou willen zien? Laat het ons hieronder weten!