Fleur #01 - Samen scheten: over de grens van romantiek

De eerste keer dat je hardop een boer laat. Dat je voor het eerst ongegeneerd een hele zak chips leegvreet. En natuurlijk het moment waarop hij voor het eerst je haren achterover houdt terwijl jij die zes wijn, vier tequila en je ingewanden eruit kotst. De grenzen van de romantiek willen nog wel eens vervagen zodra je het langer volhoudt dan de wij-zijn-allebei-perfect-fase. Is dat erg? Nee. Is het sexy? Ook niet echt.  Ben je of woon je net samen, dan maak je je nog druk over die dingen. Over de pukkel op je rug. Over je ochtendrieker na die romantische avond vol rode wijn en Franse kazen. Over dat hij zijn getrimde baardharen lekker laat plakken in de vijf minuten voorheen nog o zo smetteloze witte wasbak. Over het nooit verschonen van de lakens ("Toen ik nog alleen woonde deed ik dat toch ook maar eens in het half jaar?") Of over het ‘verkeerdom hangen’ van de wc-rol - iets waar ik me blijkbaar schuldig aan maak en wat in zijn woordenboek terug te vinden is onder ‘grootse huishoudelijke misdaden’. Na drieënhalf jaar zijn we die fase gelukkig wel zo’n beetje voorbij. We, dat zijn mijn vriend Y. en ik. Hij drinkt net te graag een borrel, ik haal ‘m over voor nog eentje dan. Ik maak het liefst vieze grappen in de categorie onderbroekenlol, hij gaat er standaard overheen met een ongepaste grap. Hij houdt van koude pizza als ontbijt, ik voeg daar gerust een gefrituurde side dish aan toe. We zijn, kortom, behoorlijk uit hetzelfde hout gesneden en daardoor inmiddels 100 procent op ons gemak bij elkaar. Maar ik herinner me nog levendig hoe ik, na een lekker zelfgemaakt pannetje chili van Y., met samengeknepen billen door het huis banjerde terwijl ik intussen in een hevig op de buikstreek drukkend, te strak jurkje het bevallige vriendinnetje probeerde te spelen. De oplossing was steevast ‘even douchen’, zodat ik het water vast kon laten stromen en door het gekletter heen rustig een kwartiertje kon trompetteren in de badkamer. Needless to say dat ik schoner dan ooit door het leven ging - en dat Y. het in het begin maar vreemd vond, die behoefte om midden op de dag onder de douche te springen. Wanneer komt dan het moment dat je het oké vindt om de gevolgen van dat broodje shoarma vannacht gewoon naast elkaar op de bank te laten gaan? Enige navraag leert al gauw dat die grens voor iedereen anders is. Waar de een het primadeluxe vindt om als grap een scheet voor de ventilator te laten (ik noem geen namen), griezelt de ander al bij het idéé dat hij haar tandenborstel gebruikt omdat hij de zijne kwijt is. Vriendin N. heeft een vriend die het een keer grappig vond om tijdens het ramen zemen aan te kloppen en ineens zijn hele handeltje tegen de ruit te duwen - waarna ze samen gierend van het lachen al rollebollend richting bed vertrokken. Onlangs kwam ik erachter waar onze grens ligt. Het was een uur of elf ‘s avonds, Y. en ik zijn net thuis. Hij loopt meteen door naar de wc, laat de deur open en begint al reutelend een heel verhaal over waarom drie euro voor een biertje echt bizar veel is. Op het moment dat ik daaraan toe wil voegen dat bitterballen ook behoorlijk aan de prijs zijn tegenwoordig, is meneer klaar en sluit prompt de deur. "Waarom deed je dat nou?", vraag ik een minuut later. "Ja, omdat ik af moest vegen natuurlijk", antwoordt hij verbaasd. "Dat hoef jij toch niet te zien?"  
  Tekst: Fleur Willemsen Hoi! Ik ben Fleur en ik schrijf. Voor Mañana Mañana ga ik iedere maand met de billen bloot over, jawel, het twintigersdillema. Want is dit het nou? Krijg ik ooit een echte, vaste baan? En ben ik een alcoholist omdat ik al die zorgen maar al te graag laat verdwijnen met een paar (oké, acht) glazen wijn?  Heb jij ideeën voor Mañana Mañana of zijn er onderwerpen die je graag terug zou willen zien? Laat het ons hieronder weten!