Even Lekker Zeiken #07 – Gooi het eruit!

Het is weer tijd voor de meest eerlijke rubriek van dit platform: Even lekker zeiken. Want, wees nou eerlijk, wat is er lekkerder dan even een potje lekker zeiken? Gooi het eruit! Kun je daarna je dag weer lekker positief voortzetten! Soms zijn de dingen of dagen nu eenmaal wat minder leuk. En daar mag je best eerlijk over zijn.

Deze week wordt ‘Even lekker zeiken’ geopend door Johanna Hagen. Johanna is actrice. Ze speelt, zingt, maakt en is bezig met haar eigen podcast-show ‘Radio Somber’. Haar oma zei altijd: ‘Dit is Johanna. Ze houdt van zingen en bloemen’. En dat is nog steeds zo. Ze schreef voor deze zevende editie van ‘ Even lekker zeiken’ een tegenovergestelde ode aan Amsterdam, de stad waar we met z’n allen zo graag willen wonen op veel te weinig vierkante meters, voor veel teveel euro’s. Wees geen zeikerd en zeik lekker mee! Reageer gerust onder dit artikel als je ook even wat kwijt wilt.

Lieve mensen. Het moment is hier. Ik mag klagen! Ja! Mijn vuur spuwen! Yes! Mijn blaas legen! Ik druk die frustratiepuist helemaal uit en zet mijn mening als een verse cappucino op uw tafel. Dus zie hier, met liefde bereid: alles waar ik op dagelijkse basis exceem van krijg. 

Laten we beginnen met ieders ergernis. De reden waarom wij, Amsterdammers, zeer waarschijnlijk allemaal gemiddeld twee jaar van ons leven of in ieder geval levensvreugde inleveren en er nog veel te veel huur voor betalen ook: HET VERKEER. Laat ik het kort houden. Ik wens geen hoer genoemd te worden. Punt. Door niemand niet, nooit. Maar al HELEMAAL niet door een vrouw. Waarom zijn vrouwen in het verkeer gewoon echt het gemeenst? 

Vrouwen! Maak jezelf toch niet zo lelijk! Schreeuw niet. Gebruik die bel iets minder vaak. Begrijp en accepteer dat er geen enkele dag komt dat je in een snel tempo door de Zeedijk kunt fietsen, het is er te klein, toeristen begrijpen het niet, en dat gaan ze nooit doen. Get over yourself. Je bent niet zo belangrijk als je denkt. En misschien wel mijn allergrootste ergernis: je bent NIET ALLEEN. Kom op, we doen deze dans met z’n allen. Neem verantwoordelijkheid voor elkaar. 

Kennen jullie Noortje nog? De roodharige stripfiguur op de achterkant van de Tina? Ik mis haar blunder avonturen. Ze maakte écht gênante dingen mee. Je weet wel. Het woord wat we al hadden bedacht, voor het woord wat we nu gebruiken voor dingen die niet gaan zoals je ze wilt: awkward. En: ’O my god. Ik ben echt zo’n autist.’ Zei het meisje die iets deed wat eigenlijk heel normaal is. Je bent geen autist. Stop jezelf er een te noemen. Het is zo irritant. Vooral voor mensen die het echt hebben, lijkt me. 

Horeca. Heel Amsterdam is in een algehele verwarring over of je nou bij de bar moet bestellen of aan tafel bediend word. Met als gevolg: geïrriteerde medewerksters die je veel te bot zeggen dat je gewoon mag gaan zitten, en boze klanten die al tien minuten aan een tafeltje zuchtend zitten te wachten tot hun bestelling word opgenomen. 

Ik werk zelf in de horeca, en ik sta versteld van het schuldgevoel waarmee meisjes bestellen. Mag ik – dare I say it – patat bestellen? Een toetje? Brood? Maar wel om te delen? Het is verdrietig dat we ons schuldig voelen over alles wat we tot ons nemen wat geen stuk fruit of groente is. En doe achteraf nou toch niet of je net twee bakken Euroshopper lasagna hebt moeten wegwerken. De tijd dat een zakje met zes geplette semi-volkoren boterhammen uit je Eastpak viste en die met gemak wegwerkte, is echt nog niet zo lang geleden. Zo vol zit je niet. En je bent niet dik. Geniet. 

Verder zijn filmpjes van optredens op festivals echt voor niemand leuk op een vol terras en als ik nog één ‘stoere boterham’ of ‘horny cum chocolade cake’ moet bestellen dan ga ik heel hoog en lang gillen. 

Oh. En nog één ding. Ik ben iemand die vaak dingen laat vallen. Op straat. Sleutels bijvoorbeeld. Of een pinpas. Ik weet dat. Het gebeurt heel vaak. Ik ga het oprapen. Mij laten schrikken door op het moment dat het nog aan het vallen is keihard te roepen JE HEBT IETS LATEN VALLEN, helpt niet. Ik weet dat namelijk. En ik ga het oppakken. Echt. Maar wel pas nadat het is gevallen. Dat is nu eenmaal hoe het gaat. En dat is oké. 


Tekst: Johanna Hagen

No Comments

Post a Comment